आजच्या युगात आध्यात्मिक जीवनाची महत्ता काही प्रमाणात कमी झाल्याप्रमाणे दिसत आहे. पूर्वीच्या काळी, ज्या वेळी लोक आपल्या जीवनाचा एक महत्त्वाचा भाग आध्यात्मिकतेला मानत, आज तशी स्थिती दिसत नाही. आपल्याला आपले अंतर्मन समजून आणि त्याच्याशी जोडून राहायचे असेल, तर विविध साधने आणि संसाधनांची आवश्यकता आहे. पण एकच प्रक्रिया किंवा पद्धत आजच्या पिढीला योग्य ठरू शकत नाही. प्रत्येकाला त्याच्या जीवनाचा आनंद घेण्यासाठी विविध मार्ग असू शकतात, पण त्यात अनेक जबाबदाऱ्या आणि समस्यांचा सामना करावा लागतो. प्राचीन काळात, आरोग्याच्या समस्यांची अनुपस्थिती होती. तेव्हा लोक सरासरी १०० वर्षांपेक्षा अधिक जगत. यामागे त्यांचे निसर्गाशी घनिष्ठ नाते होते. त्यांच्या दिनचर्येत साधेपण आणि अनुशासन होते. प्रत्येक व्यक्ती सूर्योदयापूर्वी उठून, प्रकृतीला ताजेतवाने करणारी शारीरिक क्रिया करत असे आणि रात्री लवकर झोपायचे. त्या काळातील लोकांना शारीरिक, मानसिक आणि आध्यात्मिक ताणाचा सामना करावा लागत नसे. त्यांची जीवनशैली तणावमुक्त आणि साधी होती. त्यांच्यासाठी ‘तणाव’ ही संकल्पना अस्तित्वातच नव्हती. त्यांचे जीवन आध्यात्मिकतेशी सुसंगत आणि दैवी साधनेसह होते. त्यांचा विश्वास होता की, त्यांचं प्रत्येक कर्म हे धर्माचा भाग आहे आणि त्यावर त्यांचे लक्ष केंद्रीत होते. त्यांच्या धार्मिक प्रथांनी त्यांना एक सकारात्मक दृषटिकोन आणि संतुष्टी दिली, ज्यामुळे ते जीवनाच्या प्रत्येक क्षणाला अनुभवत आणि आनंद घेत होते. ते लोक भक्तीमार्गाचा अवलंब करत आणि धार्मिक प्रथा या सर्वोच्च प्राधान्यावर होत्या.
